Angststoornis bleek tumor: pleidooi voor meer onderzoek naar…


855
732 shares, 855 points


Angststoornis bleek tumor: pleidooi voor meer onderzoek naar vrouwenlichaam


Like it? Share with your friends!

855
732 shares, 855 points
Roller95

25 Comments

Your email address will not be published.

  1. Een collega van een vriendin van mij is overleden aan kanker omdat de huisarts haar maar bleef vertellen dat de pijn die zij had slechts ouderdomsklachten waren. Ze was 42.

  2. Tsja hier kan ik als vrouw met autisme wel over meepraten. Ik heb een zeldzame ziekte, die deze zomer bij me gediagnosticeerd is ([https://my.clevelandclinic.org/health/diseases/17635-chronic-thromboembolic-pulmonary-hypertension-cteph](https://my.clevelandclinic.org/health/diseases/17635-chronic-thromboembolic-pulmonary-hypertension-cteph)) nadat ik voor de 4e keer meerdere longembolieën had.

    Iedere keer dat ik benauwd was en me met klachten presenteerde (soms al weken voor een IC opname) werd me door de huisarts verteld dat er niets aan de hand was. Zo ook de laatste keer, waardoor ik een paar weken later flauwviel. Toen kwamen er paramedici omdat mijn man de ambulance belde, en die wilden me eigenlijk niet meenemen want ik zou een paniekaanval hebben. Maar omdat mijn man zei dat ik al drie keer eerder longembolieën had gehad namen ze me met tegenzin mee.

    In het ziekenhuis bleek ik een ruiterembolie en meerdere longembolieën te hebben, en werd ik opeens met spoed behandeld en naar de IC gebracht. Maar niet nadat ik ook daar vóór de scan te horen kreeg dat ik er prima bij zat en dat het feit dat ik het gevoel had een anaconda om mijn longen had gewoon paste bij het beeld van een paniekaanval. Zelfs nadat ik dus had gemeld al drie keer eerder longembolieën gehad te hebben.

    Maar ik ben een vrouw en presenteer geen typische symptomen naast benauwdheid, en door het autisme ben ik kalm en rationeel in plaats van angstig waardoor ik te horen krijg dat ik er prima bij zit..

    Daarnaast heb ik nog een chronische ziekte die pijn veroorzaakt, en de hoeveelheid keren dat ik heb gehoord dat ik er goed bij zit zijn ontelbaar, zelfs na uitleg over mijn autisme. Je zou er ziek van worden..

  3. Ik vind het onacceptabel dat vrouwen niet serieus genomen worden. Een patiënt weet prima hoe diens lichaam hoort te voelen. Als daar dingen in veranderen die leiden tot zorgen, dan lijkt me de eerste stap om heel erg goed te luisteren. Wie het ook is.

    Hoe absurd is het om zo vaak de conclusie “het zal wel een zwakke geest zijn of zo idk” te trekken? Dit baart me zorgen over hoe deze artsen naar verschillende mensen kijken…

  4. Ik heb autisme, en dat is volgens bijna iedere huisarts de oorzaak van elk probleem dat ik ooit heb. Gyno probleem? Zit in je hoofd. Bloedarmoede? Tja je bent mental wel kwetsbaar, dus vermoeidheid hoort er bij. Kaakontsteking ? 3x om hulp gebeld,2x op spreekuur, om met 40+ graden koorts door een bekende naar de ehbo gebracht. Staat er in dossier: psychosomatische klachten.

    Voor een echte paniek aanval bel ik niet eens meer, laat staan ergere mentale klachten. Als je al doorverwezen wordt is de wachttijd bij de GGz meer dan een half jaar. En het zorgt ervoor dat geen enkele arts je lichamelijke klachten serieus neemt.

    Ooit een bacterie opgelopen van een kennis. Die had binnen een week antibiotica en heeft 3 dagen thuis gezeten met keel klachten. Ik was 17is en ben meerdere keren door mn ouders naar de arts gebracht. Tegen de tijd dat het serious genomen werd had ik al 2 weken school gemist door de longontsteking. Zelfs met een stoot medicatie heb ik toen nog weken in bed gelegen. Maar he! ik deel nooit meer mn glas, dus die les was het waard.

  5. Ik (v) ga tegenwoordig zonder enige vorm van make-up naar de huisarts/tandarts/psycholoog. Ronduit tragisch dat ik serieuzer genomen word als ik de donkere kringen onder mijn ogen niet verstop, maar het is nog steeds een strijd om met chronische pijn doorverwezen te worden naar een arts in plaats van een mindfullness-specialist, of, zoals hier in Duitsland, een osteopaat. Nadat ik vertelde dat ik bloedsomloopproblemen heb en de pil slik, vroeg hij of ik merk wanneer ik ovuleer (je ovuleert niet als je de pil slikt) en raadde hij me aan om koude douches te nemen (enorm goed idee als je lichaam bij kamertemperatuur al geen bloed naar je vingers krijgt). Ik ben zo moe van dit gedoe.

    Side note: het boek Invisible Women van Caroline Criado Perez gaat hier diep op in.

  6. Alleen dit onderzoek is al uitermate schrijnend https://bmjopen.bmj.com/content/9/6/e026186. In 2017 komen “we” er pas achter hoe zeer de pijn die bij ongesteldheid komt kijken, de productiviteit kan beïnvloeden. Terwijl iedereen die ongesteld word hier vast allang alles al over kon vertellen. Met die prut reclames die mensen er op aansporen om “gewoon” alles te blijven doen alsof er niks aan de hand is

  7. Als je opgeleid word tot arts, valt het op dat bijna alle literatuur altijd gebaseerd is op het mannelijk lichaam. Dit zorgt ervoor dat de kennis over effecten van medicijnen, het beloop van een ziekte of aandoening bij een vrouw niet meteen geleerd worden. Dit zijn dingen waar je docent je er op moet wijzen, of waar je als arts zelf beter op de hoogte van moet zijn.

  8. Ben nu toevallig een boek aan het lezen dat je constant voor je kop slaat met het bredere waar dit in valt. Leestip: Invisible Women van Caroline Criado Perez.

  9. Een tijd terug heeft AudioCollectief Schik hier een podcast over gemaakt ‘Geen Kleine Man’. Daarin vertelde een medisch deskundige dat lang werd gedacht dat de enige verschillen tussen man en vrouw “bikini”-gerelateerd waren. Oftewel alleen je geslachtsorganen (de lichaamsdelen die met een bikini bedekt worden) zijn de verschillen in de medische wereld. Maar dat is bullshit als je kijkt naar dat vrouwen bijvoorbeeld helemaal niet dezelfde symptomen hebben vlak voor een hartaanval als mannen.

  10. Het is inderdaad erg gesteld. Zelfs de verloskundigen namen me niet serieus toen ik aangaf dat er iets mis was tijdens de zwangerschap. De huisarts (vrouwelijk) bleef ook afhouden.
    Ik bleek HG (hyperemesis gravidarus) te hebben, ernstige zwangerschapsmisselijkheid. Misselijkheid klinkt niet ernstig, maar je kan er dood aan gaan. Uiteindelijk heb ik meerdere keren in het ziekenhuis gelegen en hebben zowel mijn kind als ik het goed doorstaan, maar inmiddels ben ik behoorlijk ingelezen. Dat is niet heel moeilijk, want onderzoek is er niet veel terwijl het geen obscure ziekte is. Onderzoek naar lange termijngevolgen is er simpelweg niet, terwijl die er – weet ik uit ervaring – wel zijn.

    Laatst kwam ik weer bij de huisarts. Die dacht psychosomatisch… terwijl ik alle verschijnselen van een bacteriële infectie had. Na aandringen kreeg ik antibiotica, en ja hoor, dat werkte.

    De pijn aan mijn gewricht zou uiteraard vanzelf over gaan. Een jaar later was dat niet het geval. Na twee afspraken bij de fysiotherapeut was het wel ineens over.

    Ik ben inmiddels zo gewend niet serieus te worden genomen dat ik al offensief het gesprek in ga, want anders mag ik weer naar huis met paracetamol.

  11. Ik ben al mijn hele leven ziek en niemand weet waarom. Vanaf mijn 4e ga ik al ziekenhuizen in en uit. Ik kan niet meer normaal functioneren. Ik kan mijn huishouden niet doen, ik kan niet alle sporten doen die ik wil, ik kan niet fulltime werken. Ik heb elke dag pijn, er is maar weinig voedsel dat ik kan verdragen, het wordt steeds erger.

    Maar ik ben een vrouw. En omdat ik al mijn hele leven lang ziek ben zonder doorslaggevende diagnoses behalve wat “uitsluitingsdiagnoses” (zoals spierreuma en fibromyalgie) heb ik ziekte-angst ontwikkeld. Ondanks al mijn maagdarmklachten, constante vitaminetekorten, toenemende voedselintoleranties etc ben ik nog NOOIT naar bijvoorbeeld een MDL arts verwezen. Want “het is stress” en misschhien “de hormonen” en “heb je al eens aan een psycholoog gedacht”. En dit niet bij 1 huisarts: bij allemaal.

    Ik lees dossiers van mannelijke patiënten (ik werk in de GGZ) die bij het minste kuchje of schouderpijn meteen naar het ziekenhuis worden gestuurd. En als daar niks uit komt er echt naar specialisten en weet ik wat wordt gezocht. Mijn man kreeg voor zijn depressie ook meteen antidepressiva voorgeschreven: ik moest mij eerst aanmelden bij de POHGGZ, naar de psycholoog en dan weer naar de psychiater want “praten helpt beter dan pillen”.

    Fuck me. Op mijn grafsteen komt ongetwijfeld te staan “ik zei het toch”.

  12. Kijk, ik vind het echt heel naar dat dit gebeurt, maar de comments weer… ‘Ja, maar het gebeurt bij iedereen’. Ja, en dat klopt. En dat is niet okee.

    Maar alle statistieken en onderzoeken tonen aan dat het _echt veel meer_ bij vrouwen gebeurt dan bij mannen. En al helemaal bij vrouwen met een bmi van boven de 23 (‘mevrouw, u moet ook om uw gewicht denken he’) en met kinderen (‘vermoeidheid hoort er bij _hoor_. Ga maar sporten.’)

    Vrouwen hebben een grotere kans op overlijden als ze worden geopereerd door een man – andersom is dat niet zo – kankermedicijnen en andere medicijnen voor vrouwenkwalen worden niet getest op vrouwen want ingewikkeld – als je assertief wordt dan krijg je in je dossier dat je bipolair of teveel ontremd bent en als je ooit één keer hebt opgebiecht soms somber te zijn dan worden alle klachten meteen ‘psychosomatisch, waarschijnlijk hormonaal’ bestempeld en niet verder onderzocht.

    En dat is chronisch. En _alleen op geslacht gebaseerd_.

    Kunnen we het daar even over hebben? En ja voor mannen is het natuurlijk net zo kut he. Als dat gebeurt. _Kan je nagaan hoe kut het is als je tientallen procenten meer kans loopt hierop, alleen omdat je een kutje hebt._

    Dus, dat. En ja, dit raakt me persoonlijk, dus.

  13. Vrouwen worden nog steeds anders behandeld wanneer zij onduidelijke gezondheidsklachten hebben. Zo krijgen mannen sneller doorverwijzingen naar specialisten en worden zij sneller lichamelijk onderzocht dan vrouwen.

    Huisarts en onderzoeker aan het Radboudumc Tim Olde Hartman deed onderzoek naar de verschillende medische benaderingen van mannen en vrouwen.

    Daarin is niet duidelijk geworden waarom die benadering anders is in de praktijk. “Ik denk dat het van belang is dat dokters kennis hebben van het feit dat er verschillen zijn tussen mannen- en vrouwenlichamen en dat ze zich bewust zijn van het feit dat je als dokter blijkbaar geneigd bent soms bij mannen iets anders te doen dan bij vrouwen.”

    De cijfers liegen er ook niet om: vrouwen hebben bij een hartaandoening 50 procent meer kans op een verkeerde eerste diagnose. Wanneer iemand een verkeerde diagnose krijgt, loopt die persoon een 70 procent hoger risico om dood te gaan. Dit laat zien waarom het belangrijk is dat er meer kennis komt op het gebied van het vrouwenlichaam, zegt cardioloog Janneke Wittekoek. “De geneeskunde is gericht op de gemiddelde man. Vrouwen worden buitengesloten in onderzoeken. Als reden wordt dan genoemd dat het vrouwenlichaam gecompliceerder is door de hormonale cyclus.”

    Maar door weinig tot geen rekening te houden met eigenschappen van het vrouwenlichaam, is er volgens Wittekoek een gebrek aan kennis. Ze ziet dat als de belangrijkste reden dat vrouwen en mannen anders benaderd worden in de gezondheidszorg.

    Wittekoek sluit zich aan bij de mening van huisarts Olde Hartman: artsen moeten bij- en nascholing krijgen om zich bewust te worden van de sekseverschillen bij klachten. Maar dat zou niet alleen beperkt moeten zijn tot de studie geneeskunde: “Vanaf de basisschool zou in biologieboeken al duidelijker moeten worden aangegeven wat die biologische verschillen zijn. Dat vrouwen bijvoorbeeld gevoeliger voor stress zijn en daardoor sneller een hartinfarct kunnen krijgen.”

  14. “Men die quicker, but women get sicker ~ because they are sent from the cabinet to the wall and then homewards whilst being misdiagnosed.” 🙄

  15. Herkenbaar.

    Ik heb lang last gehad van allerlei fysieke klachten (vooral gewrichtspijn, hoofdpijn, duizeligheid, altijd koud) nou heb ik een medische achtergrond dus ik weet doorgaans wel te sturen op bloedonderzoek of doorverwijzingen. Maar ik kwam er zelf achter tijdens een behandelingstraject voor PTSS, dat die klachten door de PTSS werden veroorzaakt/verergert. De huisarts zag de link niet. We ontdekten dankzij mijn sturing op bloedonderzoek wel dat mijn schildklier een beetje langzaam was geworden.

    Net zoals ik zelf moest ontdekken dat grofweg al mijn gewrichten hypermobiel zijn. Maarja, de letterlijke schade was al gedaan toen dat kwartje viel. Nog steeds moet ik voor elke afspraak bij een fysio of ergotherapeut een aparte doorverwijzing regelen.

    Zo heb ik ook zelf PDS gediagnosticeerd want doorverwijzen naar een specialist, ho maar. Ik kreeg magnesiumhydroxide tabletten en werd naar huis gestuurd. Ze hielpen wel, dat gelukkig nog wel. Maar intussen had ik zelf al een FODMAP dieet opgesteld en een kuur probiotica gekocht. Hele geintje heeft kleine 5 maand geduurt. De klachten kwamen recent terug en hevig ook. Omdat ik niet meteen de link legde toch even gebeld. Of ik urine wou inleveren…..? Prima, ik woon letterlijk in dezelfde straat als de HA praktijk. Raad eens wie er geen blaasontsteking had.

    Ik weet dat huisartsen een beetje weten over een heleboel, dat is ook helemaal prima. Wat ik niet prima vind is dat ik steeds moet sturen en aandringen.

  16. Ook relevant: [Hartstilstand loopt bij vrouwen vaker fataal af
    ](https://www.parool.nl/amsterdam/hartstilstand-loopt-bij-vrouwen-vaker-fataal-af~bc2b2124)
    >Vrouwen die thuis, in de supermarkt of op de markt een hartstilstand krijgen en vervolgens gereanimeerd worden, zijn slechter af dan mannen. Ze overlijden bijna dubbel zo vaak. (…)

    >Ook wordt een hartstilstand bij vrouwen minder snel herkend, omdat de symptomen anders zijn. “Vrouwen hebben vaak niet de typische pijn op de borst. Vrouwen kunnen duizelig worden, braken of pijn aan hun nek krijgen. Er kan misselijkheid, extreme vermoeidheid of kortademigheid bij komen. Dan denk je niet meteen aan een dreigende hartstilstand. Misschien dat omstanders daarom niet beginnen te reanimeren.”

    >Het zou goed zijn, vindt Blom, als de symptomen die wijzen op een hartstilstand bij vrouwen een prominente plek krijgen binnen de reanimatiecursussen. (…)

    >Ook is de vraag waarom minder vrouwen gereanimeerd worden door omstanders. Amerikaanse onderzoekers stelden in 2017 dat omstanders mogelijk bang zijn om de borsten aan te raken.

  17. Ik ben nog geen goede huisarts tegen gekomen. Ik ga ook met tegenzin naar de huisarts met vragen. Meer dan 8 jaar geleden begon ik aanvallen te krijgen en de huisarts bleef maar zeggen, dat is migraine en wilde geen doorverwijzing geven. Ik had al vanaf mijn 12de migraine en dat was het echt niet. Uiteindelijk in het ziekenhuis beland tijdens zo’n aanval. Arts zei al aardig snel dat het wel heel erg op Cluster hoofdpijn lijkt. Kreeg een verwijzing naar een neuroloog. Huisarts geloofd trouwens nog steeds niet dat ik CH heb, zelfs niet na al die jaren. Want vooral mannen krijgen dat en vooral jonge vrouwen niet… oké fijn, zeg dat tegen mijn hoofd!

    Daarnaast worden mijn menstruatie problemen, depressie etc ook allemaal afgedaan. Moet ik maar een hond kopen zodat ik daar mee kan wandelen…

  18. Ik heb het gevoel alsof huisartsen in het algemeen klachten niet echt serieus nemen. Of ze leiden aan enorme zelfoverschatting, waardoor ze problemen wel zelf zonder onderzoek denken te kunnen verklaren. En het zal vaak ook wel kloppen, maar of echt zo is weet je pas nadat je voorbij de huisarts bent gekomen.

  19. Aanrader voor mensen die meer willen weten over dit probleem en over de ervaringen van vrouwen in Nederland die hiermee te kampen hebben:

    De podcast ‘Geen kleine man’ van NPO Radio 1 / VPRO.

    Deze is o.a. te beluisteren op Spotify, hieronder wat meer info over de podcast gecopy-paste van de website van VPRO:

    “70 tot 90 procent van de patiënten met onverklaarde klachten zijn vrouwen. Waarom krijgen vrouwelijke patiënten minder vaak een (juiste) diagnose? Wat is de impact hiervan op hun leven? Hoe kan dit in de toekomst anders en beter? In de podcast Geen kleine man nemen AudioCollectief SCHIK en journalist Sofie Peeters deze problematiek onder de loep.

    Want vrouwen zijn toch… geen kleine mannen? Lang werd het vrouwenlichaam echter wel zo bekeken: hetzelfde, enkel wat lichter gebouwd en met andere geslachtsorganen dan haar mannelijke tegenpool. Medicatie, diagnoses, onderzoeken: alles is gebaseerd op het prototype van het mannenlichaam. Hierdoor liep kennis over het vrouwenlichaam achterstand op, met heel wat problemen tot gevolg tot op de dag van vandaag. Zo ervaren vrouwen opvallend vaker bijwerkingen van medicatie dan mannen en worden bepaalde aandoeningen, zoals hart-en vaatziekten, endometriose en ADHD, moeilijk, (te) laat of niét bij vrouwen herkend.

    De laatste jaren is er hoop: de wereldgezondheidsorganisatie trok aan de alarmbel. Er is nood aan ‘gendersensitieve geneeskunde’. Wat weten we intussen wél over dat vrouwenlichaam en wat moet nog onderzocht worden? In Geen kleine man komen verschillende professionals dit raadsel mee oplossen, onder wie professor Toine-Lagro Janssen, onderzoeker Aranka Ballering, cardiologe io Chahinda Ghossein en vele anderen. Ook krijgen de vrouwen een stem wier leven getekend is door een lange zoektocht naar een diagnose.

    Geen kleine man houdt het midden tussen een onderzoeksdocumentaire en een menselijk, meeslepend verhaal.”

  20. Er is een enorm lange geschiedenis van het niet serieus nemen van de medische klachten van vrouwen met als excuus dat er emotioneel iets mis met ze is.

  21. Ik lees al deze verhalen en kan alleen maar denken “gelukkig zijn mijn klachten niet zo erg”, want dan had ik waarschijnlijk ik hetzelfde schuitje gezeten.
    Toen ik nog bij m’n ouders woonde had ik twee huisartsen, ze hadden samen het patiëntendossier dus je kon ze allebei krijgen op een consult.

    Ik heb een chronische huidaandoening die voor irritatie zorgt en er gewoon niet zo mooi uit ziet. Bij die huisartsen kreeg ik te horen dat ze geen idee had wat het was maar dat acne zalf wel zou helpen. Deed het niet.

    Ik heb een keer iets geks gedaan met m’n fiets en zo m’n pols bezeerd. Daarna zelf gedacht dat het wel over zou gaan, ik kon hem alleen niet echt belasten maar dat zou vast wel weer beter worden. Na 6 weken geen verbetering dus even langs de huisarts. “Houd maar rust, komt wel goed.” Deed het niet. Twee jaar later toch maar eens terug gegaan, andere huisarts voor me. Zij is vervolgens enorm verbaasd dat er geen foto’s gemaakt zijn, want het kwam door trauma dus een breuk wil je dan altijd uitsluiten. Foto gemaakt, niets stuk, dus doorverwijzing naar de plastisch chirurg, maar door verhuizing komt het er niet van.

    En dan mijn grootste irritatie: mijn klachten rondom menstruatie. Al vanaf het moment dat ik ongesteld ben geworden heb ik heel veel pijn en ben ik lang ongesteld (minimaal 7 dagen). Zo veel pijn dat ik niet naar school kon. Paracetamol werkte na een tijdje niet meer, tolerantie voor opgebouwd. M’n huisarts gaf me dus ‘zwaardere pijnstillers’. Naproxen, met zelfs een iets lagere dosis dan in aleve zit. Toen ik een keer huilend wakker ben geworden van de pijn, door de pijnstillers heen, heeft m’n moeder de huisartsenpost gebeld om te vragen of ze me meer pijnstillers kon geven. En zelfs met dat verhaal wilden m’n huisartsen eerst zelf maar proberen of andere pijnstilling misschien zou werken. Er werd geen moment gesproken over doorsturen naar een gynaecoloog omdat deze symptomen echt niet normaal zijn. Ik werd na een tijd ook elke 2/3 maanden ziek als ik ongesteld was, wat het allemaal nog erger maakte. Ik heb uiteindelijk geeist dat ik de pil kreeg, wat gelukkig hielp en waardoor ik vooral kon timen dat ik bijvoorbeeld niet ongesteld was in de toetsweek. Maar m’n huisarts vond nog steeds dat het gewoon puberale hormonen waren en ik er wel uit zou groeien.

    Skippen we even naar een paar jaar later, ik woon op mezelf en heb inmiddels een nieuwe huisarts. Met alle drie de klachten ga ik toch maar weer een keer terug, want niks is nog echt opgelost of duidelijk.
    Met m’n huidprobleem, ook zij weet niet wat het is DUS VRAAGT ZE OM ADVIES VAN EEN DERMATOLOOG. Hoe bedenk je het, als huisarts om hulp vragen. Eindelijk diagnose, blijkt mega zeldzaam te zijn, maar ik weet tenminste wat het is.
    M’n pols, ze denkt geen twee keer na over me doorsturen naar de plastisch chirurg. Want zij weet het ook niet, maar het is duidelijk niet goed.
    En dan m’n menstruatie. Ik kom zelf op het vermoeden dat het endometriose is. Dit leg ik aan haar voor en ze gaat meteen over op doorverwijzen naar de gynaecoloog. Misschien is het niet endo, maar het is sowieso goed om te kijken waar de klachten vandaan komen want het is niet normaal.

    Ik ben enorm blij met m’n huisarts, ik voel me gehoord en dat vind ik het allerbelangrijkste in een huisarts. De huisarts is als een soort poortwachter van het Nederlandse zorgsysteem, en veel huisartsen houden de poort stijf dicht. Het zou meer een soort gids moeten zijn. Iemand die weet waar je naar toe moet, je soms zelf tot je bestemming leidt, maar soms ook doorstuurt op het juiste pad.

  22. Mooi verhaal, speelt zich wel af in het buitenland want ik ben geëmigreerd. Ik had al dagen lang buikpijn en tijdens werk altijd moe en snel geprikkeld. Het zat ook echt bij mijn onderbuik dus ik dacht ook eerst aan mijn spiraaltje die verkeerd zat. Totdat ik na 2 dagen pijn niet meer kon lopen van de pijn en mijn partner de ambulance belde om mij naar het ziekenhuis te vervoeren. Nog namen de artsen bij de eerste hulp mij niet serieus want het zal wel weer een vrouw met ongesteldheid problemen zijn. Ze dropten mij op de gang waar ik ruim acht uur op de grond heb gelegen (ja ik woon in Europa, schandalig) en op aandringen van mijn partner die eerst niet eens bij me mocht blijven maar gewoon ingebroken is uiteindelijk en door hem kon ik opeens wel fatsoenlijk een stoel krijgen en na acht uur terecht bij een arts. Lang verhaal kort ik lag op sterven omdat ik een zeer gevaarlijke bacterie in mijn niet had zitten. De volgende ochtend werd ik wakker op de oC met tien artsen ommij heen en ben ik nu een case studie op de lokale universiteit omdat mijn bacterie zo zeldzaam was in de nier. Ze nemen me in ieder geval serieus nu, ook zonder partner

  23. Mijn oma had ook zoiets leuks. Al maanden last van haar baarmoeder en dat gebied. Nee mevrouw u moet niet zo moeilijk doen. Niets geen uitstrijkje nodig, u krijgt geen verwijsbrief naar de gynaecoloog.

    Is ze op eigen houtje naar een gynaecoloog gegaan en ja hoor, baarmoederhalskanker, alles kon eruit.

    Ze heeft de beste man niet aangeklaagd, maar wel even flink staan uitschelden bij de volgende huisarts afspraak.

  24. Bijna één jaar lang weer en weer bij de huisarts geweest voor zware rugklachten. En ik bedoel zware, ik kon zwaar ademen, konde (?) niet lang staan of lopen. Alsof ik messen in het rug gestoken kreeg en die dan extra omdraaien. En dat zonder dat ik iets gedaan heb. Hij heeft mij na die fysio gestuurd en zij zeggen ook dat daar iets anders is.
    Huisarts was overtuigd in het einde dat het mijne nieren waren, ook als ik zeg ik weet waar mijne nieren zitten en hoe het voelt, dat zij het niet waren. Maar ja, niet op geluisterd. Mijn partner heeft dan nog van gehad en is dan mee gekomen. Heel plotseling was daar geen probleem mij naar een echo te sturen en verder te gaan met die pijn. Het was alsof de huisarts dacht dat ik erg aan het overdreven was met hoe erg die pijn was.
    Die vent die het echo was aan maken was ook verbaasd over het verhaal. Omdat hij mijne nieren moet na kijken, dat was wat die huisarts dachte het probleem was. Hij heeft gevraagd waar die pijn is en ook gezegd dat het nooit die nieren zijn.

    Nou, mijne nieren zijn fijn, rugklachten heb ik nog, maar is nog ondefinieerbaar waar zij van komen. Zo ik heb nu gelukkig goede pijnstillers die ik kan nemen als het nodig is.

  25. Sowieso onderzoeken naar iedereens lichaam. Als je soms hoort hoelang mensen met problematiek rondlopen vraag je je écht af hoe dat heeft kunnen gebeuren.

    Een vriend van mij had een opgezwollen teen én her en der wat plekjes. Dat bleek eindstand nierkanker te zijn. Het is dat hij geforceerd werd door anderen, anders had hij er zo nog jaren mee door gelopen.
    Best ernstig. Zeker als je je beseft dat huisartsen in je basispakket zitten. Gewoon gaan is mijn advies! Beter een keer teveel in die wachtkamer, dan te weinig.